“De Vlaamse Gaai”

P1020278 (Medium)

Ben ik nou gek?

Gisteravond vond mijn wederhelft een ‘vlaamse gaai’ op de weg langs de camping. Het was helemaal een beetje een chaotische avond want er liep eerder al een losse hond in de wei van Roos (de ezel). Onze Roos heeft een behoorlijke geldingsdrang dan/wel territorium drift en duldt absoluut geen andere beesten in haar wei. Zodoende de oude, witte labrador snel uit de wei gehaald en terwijl ik de auto ging halen om maar even langs de buren te rijden ten einde uit te vinden waar het  beest vandaan kwam, brulde mijn eega ‘ vlaamse gaai’. Ik dacht dat het in eerste instantie om een konijn ging ( gaai = reus) maar het bleek hier een klein, jong vogeltje, dat  waarschijnlijk uit het nest was gezet. De bek van het beest  stond wijd open want het had honger. Ik ben zelf maar wat me die Labrador gaan rondrijden. Het was inmiddels al middernacht en ik hoopte dat de hond enige herkenning van het ouderlijk huis zou hebben.

Bij terugkomst was er een heuse 1e hulp kliniek opgericht voor de Vlaamse gaai in de keuken van het restaurant. Wij noemen mijn vrouw vaak – weliswaar gekscherend – Dr. Doolitle maar dat ‘ gekscherend ‘ kunt u in dit geval weglaten. Het vogeltje had het bekje nog steeds wijd open en met een klein pipetje werd er een soort van kuiken-pap gevoerd. Vanmorgen werd dit ritueel nog steeds voortgezet en, om het kwartier,werd er pap  gevoerd. Op een gegeven moment kon het beestje geen pap meer zeggen en kwam iemand op het idee om wormen te gaan voeren. Ik was zelf niet zo blij met de locatie van dit gebeuren.  We kunnen ieder moment een controle krijgen van de Franse keuringsdienst van waren en alhoewel de Fransen zelf best rare dingen eten, denk ik dat je behoorlijk wat uit te leggen hebt als je een vogeltje wormen aan het voeren bent in de keuken van het restaurant.  Beter dus om de hele bups te verplaatsen naar de gasten-badkamer in de gang.

Of het nou door de verhuizing kwam of dat er iets anders aan de hand was;  het vogeltje wilde niet meer eten. Het bekje bleef stijf dicht en geen worm wilde meer naar binnen. Het was met name mijn eigen familie die op het idee kwam om de moeder van het vogeltje te imiteren ten einde het jong aan het eten te krijgen. Dit heeft als gevolg dat er nu dus meerdere malen per uur iemand boven het doosje staat met een pincetje, een wormpje of een beetje pap en vervolgens met beide armen vliegende bewegingen maakt en “krrahhh-krarahhh-kraahhh” roept.  Het beestje opent keurig het bekje en het voedsel kan naar binnen. Bij gebrek aan wormen (toch wel inspannend om te vinden) werd net besloten om ‘entrecote’ aan te gaan bieden???  Wel-well-done-dan

Ik zal proberen dit ritueel nog op film vast te leggen.

Geef een reactie